Dowody w terenie wskazują, że dostęp do czystej wody w Indonezji jest obarczony licznymi wyzwaniami, co negatywnie wplywa na przetrwanie ludzi z powodu malejącej dostępności. Zarządzanie czystą wodą nadal stoi w obliczu nierozwiązanych wyzwań instytucjonalnych, w szczególności dotyczących podzialu wladzy między rządem centralnym i regionalnym, który nie jest jeszcze w pelni zharmonizowany. Dominacja podejścia opartego na efektywności ekonomicznej poprzez partnerstwa z sektorem prywatnym skutkuje slabymi mechanizmami nadzoru i zaangażowania publicznego, nie wspierając tym samym zrównoważonego zarządzania zasobami wodnymi. Z kolei presja na zasoby wodne wzrasta z powodu zmian klimatycznych i rozbieżności w reagowaniu między regionami, co sprawia, że ochrona zasobów wodnych staje się strategiczną koniecznością. Przepisy ustanowily zasady ochrony, ale kwestie techniczne, koordynacja i ograniczenia budżetowe nadal utrudniają ich wdrożenie.