W niniejszej pracy omówiono uczenie się chemii poprzez wspólpracę między uczniami tej samej klasy. W tym celu uczniowie szkól średnich zostali wybrani do nauczania uczniów z poprzedniej klasy. Ta relacja, która jest mniej formalna niż ta między nauczycielem a uczniem, jest przedmiotem niniejszej pracy. Wśród glównych dowodów zauważono, że w trakcie zajęc uczniowie stali się protagonistami, czasami przyjmując rolę liderów w przygotowywaniu materialów, czasami jako obserwatorzy, w bardziej interaktywnym i dialogicznym podejściu do nauczania z uczniami z innych klas. Wzajemne wzbogacanie odbywalo się w sposób naturalny i dojrzaly. Wniosek jest taki, że horyzontalnośc relacji, tożsamośc między podmiotami, które uczą się i rozumieją w równoleglym języku między stypendystami i studentami, prowadzi do dobrych wyników w nauce.