W kontekście krajowej polityki zagospodarowania przestrzennego, mającej na celu ograniczenie zużycia gruntów pod zabudowę, coraz większego znaczenia nabiera recykling gruntów. Począwszy od przeksztalcania obiektów wojskowych, a skończywszy na ponownym wykorzystaniu śródmiejskich terenów poprzemyslowych, recykling gruntów stanowi zlożony i wieloaspektowy proces, który dla gmin stanowi zarówno szansę, jak i wyzwanie. Szczególnie gminy polożone poza aglomeracjami gospodarczymi stoją przed wyzwaniem związanym z terenami poprzemyslowymi w centrach miast i ich ponownym wykorzystaniem. Niniejsza praca magisterska dotyczy różnic, podobieństw, szans i problemów związanych z procesami recyklingu terenów w aglomeracjach i poza nimi na przykladzie Hamburga i Lubeki.