Kiedy w 1930 roku Zygmunt Freud oglosil boską wspanialośc czlowieka protezowanego, prawdopodobnie nie zdawal sobie sprawy z granic, poza które doslownie sięgala ta deklaracja. W krótkiej analizie spoleczno-historycznej rozwoju technologii, psychologii i sztuki, technologie wizualne i obrazy - zwlaszcza dialogiczne artefakty sztuki - okazują się byc systematycznie uprzywilejowane dzięki zdolności do odzwierciedlania, tlumaczenia i wspomagania psychiki. Lev Manovich nazywa je "protezami poznawczymi" - zewnętrznymi przejawami wewnętrznych procesów psychicznych czlowieka, a zatem, w ujęciu kartezjańskim, przedlużeniami ciala. Jednak wraz z rozwojem ideologii ucieleśnienia ujawniają się nieodlączne problemy kartezjańskiej polaryzacji, okulocentryzmu i uprzywilejowania poznania, na których zasadniczo opiera się proteza poznawcza. W tym kontekście przyjmowane są idee ucieleśnienia wykraczające poza sferę biologiczną. Wraz z postępującą inwazyjnością technologii rzeczywistośc i przestrzeń są na nowo wyobrażane, a jednocześnie na nowo definiowane są pojęcia poznania i autonomii.