Kiedyś uważana za zwykly osad bakterii i resztek jedzenia, plytka nazębna jest obecnie rozumiana jako wyrafinowany, żywy biofilm. Wczesne teorie koncentrowaly się na ilości plytki nazębnej, a później na roli określonych gatunków patogenów. Wspólczesne badania pokazują, że plytka nazębna jest wysoce zorganizowaną, przylegającą do powierzchni spolecznością drobnoustrojów osadzoną w samodzielnie wytwarzanej matrycy. Ten biofilm rośnie w stopniowym procesie, wspieranym przez skomplikowaną komunikację i wspólpracę drobnoustrojów. W stanie równowagi biofilm wspólistnieje z gospodarzem. Gdy jest zaburzony, staje się dysbiotyczny, wywolując miejscowe choroby przyzębia i przyczyniając się do schorzeń ogólnoustrojowych, takich jak choroby ukladu krążenia, cukrzyca i niekorzystne wyniki ciąży. Podróż od "plytki nazębnej" do "biofilmu" odzwierciedla zmianę paradygmatu w rozumieniu zdrowia jamy ustnej i jego związku z ogólnym samopoczuciem.