Choroba Parkinsona jest jedną z najczęstszych chorób neurodegeneracyjnych. Jest to przewlekla, postępująca choroba charakteryzująca się glównie postępującym i nieodwracalnym niszczeniem neuronów produkujących dopaminę w określonym regionie mózgu znanym jako istota czarna, co prowadzi do zaburzeń ruchowych, takich jak drżenie spoczynkowe, hipertonia pozapiramidowa i bradykinezja. Zaangażowane są jednak również inne uklady, w szczególności cholinergiczny, noradrenergiczny i serotoninergiczny, odpowiedzialne za zaburzenia poznawcze, objawy niemotoryczne, a także zmiany postawy i chodu. U pacjentów z chorobą Parkinsona mogą występowac niejednorodne zmiany w ukladzie cholinergicznym, noradrenergicznym i serotoninergicznym w różnych regionach mózgu. Zmiany te są skorelowane z różnymi cechami klinicznymi, zarówno ruchowymi, jak i niemotorycznymi, opornymi na leczenie dopaminergiczne i mogą byc konceptualizowane w ramach systemowych, w których deficyty węzlowe mogą prowadzic do dysfunkcji obwodu.