Ten przejmujący esej podkreśla dwa nowe podejścia teoretyczne: ekostylistykę i ekopragmatykę. Dla autora styl jest zależny od czynników ekologicznych. Ekostylistyka skupia się na tym, jak warunki środowiskowe ksztaltują wybory stylistyczne jednostek i spoleczności. Dyscyplina ta podkreśla znaczenie zmienności stylistycznej w odpowiedzi na zmiany ekologiczne. Z kolei ekopragmatyka jest podejściem teoretycznym, które bada, w jaki sposób konteksty ekologiczne wplywają na praktyki komunikacyjne i intencje pragmatyczne mówców. Przedstawione teorie dostarczają wystarczających dowodów na to, w jaki sposób ograniczenia i możliwości ekologiczne ksztaltują interakcje werbalne i niewerbalne w różnych sytuacjach. Dyscypliny te mogą byc wykorzystywane w edukacji, mediach i komunikacji środowiskowej.