Glówna dyskusja w niniejszym artykule dotyczy udzialu wladzy ustawodawczej w agendzie brazylijskiej polityki zagranicznej, ze szczególnym uwzględnieniem jej dzialań podczas konferencji Rio-92 w 1992 r. i konferencji Rio+20 w 2012 r. Przedsięwzięcie to bylo możliwe dzięki zastosowaniu modeli analitycznych, które opisują i oceniają logikę interakcji w demokracjach między różnymi podmiotami krajowymi w dążeniu do osiągnięcia ich celów, w którym to procesie polityka zagraniczna jest jednym z elementów. Konieczne bylo nakreślenie ogólnych podstaw demokratyzacji polityki zagranicznej, teoretycznych starc i oporu wobec tego tematu, z których niektóre zostaly już przezwyciężone, oraz panoramy brazylijskiej polityki zagranicznej, biorąc pod uwagę relacje między jej podmiotami i momentami historycznymi kraju, podchodząc w celu umieszczenia czytelnika w kontekście. Nakreślono profile i prerogatywy dwóch glównych aktorów brazylijskiej polityki zagranicznej, Itamaraty i Kongresu Narodowego, ujawniając zmianę wzorca izolacji tego pierwszego i istnienie zinstytucjonalizowanych środków dla drugiego, aby dzialac bardziej asertywnie w zakresie agend polityki zagranicznej. Przeprowadzono studium przypadku konferencji Rio 92 i Rio +20.