Szwajcarska konstytucja federalna z 1848 r. oddala zarządzanie polityką zagraniczną w ręce Rady Federalnej. Za stosunki zagraniczne nie odpowiadaly już szwajcarskie kantony, ale nowo utworzona siedmioosobowa Rada Federalna. W jej centrum znajdowal się Prezydent Konfederacji, który byl wybierany na okres jednego roku i byl również odpowiedzialny za politykę zagraniczną. Zgodnie z postanowieniami Kongresu Wiedeńskiego z 1815 r., opierala się ona na dwóch filarach: niepodleglości i neutralności. Od pierwszego posiedzenia w dniu 24 listopada 1848 r. Rada Federalna musiala zajmowac się stosunkami zagranicznymi. Mlode państwo federalne bylo regularnie zagrożone przez różne państwa, a jedynie Wielka Brytania okazala się wiarygodnym przyjacielem, w przeciwieństwie do Francji, która lekceważyla Szwajcarię przy różnych okazjach pod rządami cesarza Napoleona III. Badanie skoncentrowane na aktorze próbowalo przedstawic dzialania różnych aktorów na podstawie różnych wydarzeń, takich jak handel sabaudzki w latach 1859/60. Ujawnilo to zmianę w stosunkach zagranicznych, a Szwajcaria stala się trzecim filarem udanego międzynarodowego zaangażowania w dziedzinie humanitarnej.