Bu kitap benim hikâyem, yazarın hikâyesi. Ne uydurma ne masal… Ama kâbus gibi… Ne kadar değer verir ne kadar merak edersiniz bilmem.Ben 18 yaşında bir kızım. Kimine göre bir genç kimine göre ise hâlâ bir çocuk. Yaşadıklarıma dair duygularımı anlatmaya çalıştım bu satırlarda, içimde ki kırık cam parçalarından kurtulmak için. Pek huzur veren cümleler yok içinde; duyarsanız şayet, sessiz çığlıklar var bu satırlarda. Sadece benim hırçın sessizliğim değil birkaç insanın daha… Kim bilir kiminin diline tercüman olmuşumdur? Bilmeden, kendimi tercüme etmek için çabalarken…Ne kadar önemsersiniz ya da ne kadar değer verirsiniz yaşadıklarıma, meçhul... Belki ifadelerim basit ya da marjinal gelebilir hatta ergence! Ama şunu biliyorum ve siz de bilin diye söylüyorum; bu satırlarda ve bu hislerde yalan yok.Yüreğimin anahtarını buldum ve kilidini açtım. Bu kitaptaki her satırda ifade etmeye çalıştıklarım yüreğimden çıkanlardır. Bazen kendime tercüman olamasam da yalnızlığımı unutmak için anlattım kendimi satırlara... O satırlar şimdi sizin elinizde ve yüreğimi avuçlarımın içinde size sunuyorum şimdi… Bu satırlardan başka kendime arkadaş edinmek adına…Bu kitabı yazmama vesile olan yaşanmışlığıma ve erken yaşta kazandığım tecrübeme teşekkürlerimi sunarım.Hazan Akarsu